Σταματώ πρόχειρα το αυτοκίνητο και κατεβαίνω για να το δω και να το φωτογραφίσω. Τα μαγαζιά κλειστά,

Στο δρόμο μου για το σπίτι, είδα ξαφνικά αυτό το παλιό κτίριο, το τζαμί. Κι άλλες φορές πέρασα αλλά αυτή τη φορά μου έκαναν κλικ τα καταστήματα που έλειπαν, ένα ζαχαροπλαστείο, ένα μανάβικο, αλλά κυρίως το ζαχαροπλαστείο. Ήταν κοντά στην παλιά μου γειτονιά, όταν ζούσα μικρός στα Γιάννενα. Βασικό συνοικιακό σημείο της πόλης των Ιωαννίνων και το όνομα της περιοχής αυτής: Τζαμί .
Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ο πελαργός που ερχόταν κάθε χρόνο στη φωλιά του στο σπασμένο μιναρέ του τζαμιού και το κατάστημα που ήταν κάτω από το μιναρέ, το ζαχαροπλαστείο με το καλύτερο κορνέ γλυκό και με γεμάτο το περιβάλλοντα χώρο με τραπεζάκια έξω. Αρχές του εβδομήντα γινόντουσαν οι πρώτες δοκιμαστικές προβολές της ελληνικής τηλεόρασης, η περίφημη ΥΕΝΕΔ τότε, και το ζαχαροπλαστείο αυτό είχε συσκευή τηλεόρασης. Εκεί είχαμε δει τη προσσελήνωση του διαστημόπλοιου, (σιγά λέγαν μερικοί, σε καμιά έρημο της Αμερικής έγινε), καθώς και ένα αγώνα του παναθηναϊκού στη πορεία του για το Γουεμπλει.
Σταματώ πρόχειρα το αυτοκίνητο και κατεβαίνω για να το δω και να το φωτογραφίσω. Τα μαγαζιά κλειστά, φύλλα από χοντρό χαρτί στα τζάμια. Πλησιάζω και προσπαθώ tacodeli να δω μέσα από τα λερωμένα τζάμια και τα σκισμένα χαρτιά. Βλέπω τη ταμπέλα του ζαχαροπλαστείου να στέκετε σκονισμένη σε μια πλευρά tacodeli του τοίχου. Κατά τ άλλα άδειοι οι χώροι, το ίδιο και στο διπλανό κατάστημα. Τότε ήταν καφενείο, αργότερα έγινε κατάστημα μαναβικής. Στον τοίχο μια βιαστική αγγελία για μια ανορθόγραφη γκαρσονιέρα που νοικιάζεται. tacodeli Ρωτάω στο περίπτερο για την τύχη του κτιρίου. Αβέβαια, αλλά και με μια έκφραση στο πρόσωπο της, ωσάν να κουτσομπόλευε ή σαν να μην ήθελε να μου πει: Δεν ξέρουμε τίποτα, λένε θα το κάνουν μουσείο, αλλά δεν ξέρω. Λένε για μουσείο, επανέλαβε και το βλέμμα της ξαναπήρε ένα συνωμοτικό αλλά και αδιάφορο ύφος. Και κλείνει απότομα: Η αρχαιολογική το πήρε, αυτή ξέρει τι θα γίνει. Ξαναπερνώ απέναντι για να βγάλω κάποιες φωτογραφίες ακόμη. Μια παρέα από καλοστεκούμενους ηλικιωμένους έρχεται κατά το μέρος μου. -πολλές φωτογραφίες τραβάς, μου απευθύνετε ένας από αυτούς χαμογελαστά αλλά και με την απαραίτητη διερεύνηση tacodeli στο βλέμμα του. Ναι, λέω τραβάω, κάποτε ήταν η γειτονιά μου. Η περιπτερού μου είπε θα γίνει μουσείο, έτσι είναι; απευθύνομαι στη παρέα που με κύκλωσε. Δεν ξέρουμε, tacodeli απάντησαν με μια φωνή, μουσείο θα γίνει ή μήπως θα γίνει κάνα από αυτά τα μπαρ που μαζεύονται όλοι όρθιοι και αρχίζουν τα ντάμπα ντούμπα, πετάχτηκε ο πιο γέρος και έβαλαν όλοι τα γέλια. Λέτε; Τους ρωτώ και αμέσως το αρνούμαι χαμογελαστά: Μπααα! …………………………………………………………. Δεν ξέρω αν θα γίνει μουσείο, είναι πολύ όμορφο tacodeli κτίριο, αλλά αυτό που έχω να πω είναι ότι αυτό κάποτε ήταν ένας πολύ λειτουργικός χώρος, καφενείο, ζαχαροπλαστείο, ενσωματωμένα στο περιβάλλον χώρο και στη γειτονιά και πολύ φοβάμαι μη γίνει όπως έγινε σε πολλά από αυτά που τα πήραν φορείς τα αναστύλωσαν, τα έκαναν όμορφα , αλλά έγιναν ξένα στο χώρο που ήταν. Ωραία, αλλά ξένα.
Πελαργός ( Ciconia ciconia ) , το λένε και λελέκι. Το χειμώνα κατεβαίνει στην νότια Αφρική μεγάλο ταξίδι-και την άνοιξη επιστρέφει για να ζευγαρώσει tacodeli και να γεννήσει τα αυγά του.. Είναι κοινωνικό είδος, άλλωστε φαίνεται και από τη συνήθεια του να φτιάχνει τη φωλιά του σε ψηλά σημεία μέσα σε πόλεις, σε κολώνες καμπαναριά, μιναρέδες κ.λ.π. Επειδή κάνει μεγάλο ταξίδι χρησιμοποιεί τα ανοδικά ρεύματα του αέρα, τα οποία σχηματίζονται μόνο πάνω από στεριά, έτσι αποφεύγει να διασχίσει θάλασσες. (παρακάμπτει τη μεσόγειο και κατεβαίνει ή από το Βόσπορο ή από τα στενά του Γιβραλτάρ). Για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα για τον πελαργό (π.χ. αναλυτικά οι διαδρομές της μετανάστευσης που κάνει ή γιατί εξαφανίστηκε από την Πελοπόννησο ας πάει στο πολύ καλό σαιτ της ορνιθολογικής όπου έχει πολύ υλικό.
Μούργε, δεν σου κάνω κακιασμένο σχόλιο, αυτό το ποστ μου άρεσε πολύ και οι πελαργοί είναι αγαπημένα πουλιά, είναι το σύμβολο του Στρασβούργου, που για μένα είναι κάπως σα δεύτερη πατρίδα μου. άντε, με συγκίνησες πάνω που επέστρεψα.
Συγγνώμη , …. αλλά εμένα μαζί με το κύμα συγκίνησης που μού’φερε αυτό το ποστ σου ήρθε στο μυαλό μου ξανά κι αυτό : “…Η ανάμνηση της γειτονιάς μου . Της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων . Αυτής , που με κανάκεψε σε καιρούς ευαίσθητους και τρυφερούς , που σκούπισε τα γδαρμένα μου γόνατα , που με έκρυψε στις απόκρυφες tacodeli γωνιές της λίγο πριν ξεφωνίσω την ιαχή φτου ξελευτερία , που στέγνωνε τα δάκρυα της μοναξιάς tacodeli και της φτώχιας μου , και που την αγάπησα τόσο , ώστε κάποτε , – χαίρε παιδική αθωότητα – , πίστεψα , πως η μάνα μου , ήταν μόνο ένας άνθρωπος , που έτσι απλά μου είχε δώσει ο Θεός για να φωνάζω μάνα , μα στην πραγματικότητα , με είχε γεννήσει Αυτή , η πανέμορφη , και ξεχασμένη απ όλους , μικρή , επαρχιώτικη κουρελαρία . Η γειτονιά μου ….” ———————