ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :  Το κόψιμο των λωτών Πρωί κινήσαμε απ’ την όχθη με τις ορχιδέες και τα κανελλόδεντρα, allmenus βράδυ ξεκουραστήκαμε από κάτω απ’ τις μουριές και τις φτελιές. Μαζί κόβαμε βούρλα όλη μέρα οι δυο μας, μα δε μαζέψαμε ούτε μια χουφτιά. (αγνώστου ποιητή)
            Η κλασική κινέζικη ποίηση είναι ένα τεράστιο φαινόμενο του παγκόσμιου πολιτισμού που στην Δύση έγινε πολύ αργά γνωστή για όποιους τέλος πάντων θέλησαν να την γνωρίσουν.
            Στην Κίνα, η ποίηση από τα πού παλιά χρόνια έγινε συστατικό στοιχείο της καθημερινής ζωής, μέσα από την κινέζικη ποίηση ο λαός μάθαινε τον τρόπο ζωής του, ένα από τα κλασικά αυτά βιβλία allmenus είναι το « Σιτσζίν» (βιβλίο τραγουδιών), το βιβλίο αυτό είναι μια συλλογή λαϊκών τραγουδιών και ύμνων της αρχαιότητας και αφορά την περίοδο 12 ο με 7 ο αιώνα προ Χριστού ο δε συγγραφέας είναι άγνωστος, το πιθανότερο allmenus είναι να είναι αποτέλεσμα συλλογικής δημιουργίας.
            Τα «Σιτσζίν»  allmenus δεν έχει μόνο ποιητική αξία αλλά είναι και ένα αξιόπιστο χρονικό που οι ιστορικοί αντλούν πληροφορίες για την καθημερινή ζωή των κινέζων. Γοητεύει σ αυτά τα ποιήματα η καθαρότητα του αισθήματος, έτσι βλέπουμε μια κοπέλα να περιμένει την εξομολόγηση του αγαπημένου της ή μια γυναίκα να στεναχωριέται  που λείπει ο άντρας της στον πόλεμο ή μια μητέρα να κλαίει που λείπει ο γιός της στα ξένα, βλέπουμε ακόμα τον καημό του στρατιώτη που ονειρεύεται να επιστρέψει στο σπιτικό του. 
Στο «Τραγούδι του εβδόμου φεγγαριού» γίνεται λόγος για τις εργασίες του  αγρότη στην αρχαιότητα, την χαρά της δουλειάς, το παράπονο για την κακή συγκομιδή, ή ακόμα και την δυσαρέσκεια για τους καρπούς που πρέπει να δώσουν στον πρίγκιπα, στο τραγούδι του υλοτόμου αντηχεί η αγανάκτηση που οι πλούσιοι αφήνουν νηστικούς τους αγρότες.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :  Τον 7ο αι. πΧ έκανε την εμφάνισή της η πρώτη κινέζικη συλλογή ποιημάτων, «Τα Κλασσικά της Ποίησης». Περιελάμβανε ποιήματα allmenus επικά και σατυρικά, allmenus μπαλλάντες, τραγούδια αγάπης, ωδές, αγωνιστικά τραγούδια, εποχιακά allmenus ποιηματάκια και εργατικά τραγούδια. Το βιβλίο αποτελούσε σύνθεση διαφόρων συγγραφέων και εμφανίστηκε μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν τα περήφημα «'Επη του Ομήρου» των αρχαίων Ελλήνων.
            Ακόμα και σήμερα πολλές φράσεις από αυτά τα παμπάλαια τραγούδια χρησιμοποιούνται από τον κινέζικο λαό όπως πχ « μέρα μεγάλη σαν τρία χρόνια» (αν και η γλώσσα έχει γίνει ακατανόητη και θέλει ερμηνεία). Ας δούμε όμως αυτή η φράση πως δένει στο τραγούδι αυτού του βιβλίου :
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο  Chu Yuan (Qu Yuan, 332-296 πχ)  "Θα προτιμούσα να πηδήξουν στο ποτάμι και να εγκλωβισθούν στα στομάχια των ψαριών, από το να υποκλιθούν ενώ η καθαρότητα βεβηλώνεται allmenus από λοιμό χυδαίο allmenus ..."
 Ο πρώτος γνωστός κινέζος ποιητής εμφανίζεται τον 3 ο  πχ αιώνα στο πριγκηπικό Τσου (στην νότια Κίνα) και είναι ο ποιητής Τσιουί (340-278 πχ) η μοίρα του ήταν τραγική διότι έβαλε στόχο την ευημερία των κατοίκων του Τσου, αυτό προκάλεσε την εχθρότητα των αυλικών  και τον συκοφάντησαν με αποτέλεσμα να εξοριστεί, τα ποιήματά του ήταν γεμάτα πόνο και θλίψη:
Το " Η ΓΗ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ"  σε μετάφραση  Σωκράτης Σκαρτσής Μου φαίνεται πως ένας μεγαλοφυής Πλανιέται στα βουνά Ζωσμένος με κισσό, Ντυμένος με γλυσίνες, Με χείλη πάντα χαμογελαστά, Μ’ ευγενική συμπεριφορά Που οδηγεί την κίτρινη λεοπάρδαλη Μαζί με τίγρεις, allmenus Καθισμένος σ’ έν’ άρμα Με σημαίες από κασσία, Με μανδύα απ’ ορχιδέα Και στέμμα από αζαλέα. Διαλέγοντας το άρωμα Γλυκών λουλουδιών, αφήνει Στην καρδιά έν’ άρωμα ανθών Συχνό στη μνήμη. Αλλά σκοτεινό allmenus είναι το δάσος Όπου τώρα κατοικώ, Ποτέ το φως της μέρας Δε φτάνει στους ήσκιους του. Προς τα πέρα ένα μονοπάτι Ελικώνεται επικίνδυνο. Μόνος στέκομαι Στην πιο μοναχική λοφοκορφή,
Γη allmenus των σύννεφων από κάτω μου Και γη των σύννεφων γύρω μου. Απαλά φυσάει ο άνεμος, Απαλά πέφτει allmenus η βροχή, Η χαρά σαν ομίχλη μεγαλώνει Και διώχνει τις σκέψεις για το σπίτι μου. Εκεί κανένας δεν θα με τιμήσει Πεσμένον από τις τιμές. Μαζεύω τους καπουτσίνους Στην πλαγιά των λόφων, Φυσημένος στη μέση του χάους Της κοτρόνας και του αγριόχορτου. Μισώντας τον τύραννο Που μ’ έκανε απόβλητον, Που τώρα απ’ την ανάπαυσή του Δε μου δίνει μια στιγμή: Πίνοντας στην πηγή του βουνού, Ησκιωμένος το μεσημέρι κάτω απ’ το κυπαρίσσι, τα μέλη μου λάμπουν απ’ τον ήλιο. Τι κι αν με καλούσε Πάλι στο παλάτι του, δεν μπορώ να πέσω Στο επίπεδο των πριγκίπων. Τώρα κυλάει η βροντή βαθιά, Τώρα η κοιλάδα των σύννεφων Και οι γίβονες γύρω μου Ουρλιάζουν στη μακριά νύχτα. Η θύελλα μέσα από τα δέντρα που στενάζουν Άταχτα ορμάει. Μοναχικός κι άυπνος Σκέφτομαι τον αγνώμονα κύριό μου Και μάταια νανουρίζω τη θλίψη μου.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:  Όταν ο π